first-date-citytrip-erop-uit-image-1

FIRST DATE CITYTRIP: Erop uit

Eerste afspraakjes zijn áltijd wel een beetje spannend, maar als je dan ook nog eens met je date naar een ander land gaat dan wordt het pas écht een potje peentjes zweten. Rob (30) onderging een ‘first date citytrip’ en vertelt je er de komende weken alles over.
 
Ze stopt met lopen, haalt de kaart van de binnenstad tevoorschijn en begint haar wijsvinger over het papier te schuiven. De blik in haar ogen verraadt dat ze nu heel serieus bezig is. Even opletten dus. ‘Oké, volgens mij moeten we dit straatje in. Als we hier naar links gaan en daarna…’ Haar lippen bewegen met bewonderenswaardige snelheid op en neer, zoals alleen vrouwen dat kunnen. Ik betrap mezelf erop dat ik in de wirwar van woorden de weg allang ben kwijtgeraakt. ‘Wat denk jij Rob?’ Ik heb geen idee wat ze zojuist allemaal heeft gezegd. De voornaamste reden hiervan is dat ik niet of nauwelijks naar haar verhaal heb geluisterd. En dat is niet erg, want zo zitten mannen nou eenmaal in elkaar. Wij raken snel afgeleid. Dat is onze natuur. Wel is het me duidelijk dat ze haar laatste zin is geëindigd met een vraagteken. Dat betekent dat ik op dit moment aan zet ben. Hoewel ze me de vraag net zo goed in het Bulgaars had kunnen stellen, besluit ik te doen alsof ik heel goed weet waar het over gaat. ‘Ja, dat klinkt goed!’ Mijn stellige reactie lijkt zijn vruchten af te werpen, want de kaart wordt weggestopt en we komen weer in beweging.

Onderweg wijst ze met grote regelmaat zaken aan, waarvan zij vindt dat ze erg mooi en bijzonder zijn. Dat vind ik prettig, want zelf heb ik hier weinig oog voor. Een balkonnetje hier en een gondeltje daar. Soms heb je iemand nodig die je helpt om van al dat moois te genieten. Waar ik wél oog voor heb zijn de talloze winkeltjes waar ze maskers verkopen. In Venetië vieren ze jaarlijks 12 dagen opeenvolgend Carnaval, waar hier zo’n beetje iedereen aan meedoet. We besluiten zo’n winkel in te lopen en spreken af een masker voor elkaar uit te zoeken. Het is nog helemaal niet zo makkelijk om tussen zeker honderd verschillende varianten de juiste uit te zoeken. Mijn eerste poging, een varkenskop, wordt amper gewaardeerd. Uiteindelijk vinden we dé perfecte maskers. Hiermee wordt zij een tijger en ik een konijntje. Na het horen van de prijzen lopen we de winkel in rap tempo weer uit en vervolgen we onze weg naar het San Marcoplein. De toenemende drukte geeft me het gevoel dat we dichtbij zijn. De borden overigens ook. We naderen een grote poort met links en rechts enorme pilaren. Zou dit het dan zijn? Ik besluit mijn mobiel uit mijn broekzak te pakken om dit epische moment te vereeuwigen.